özler oldum artık yüzünü. izmir'den gitti gideli göremez oldum eskisi gibi. işte böyle arada sıkılıp da çıkınca saklandığın yerden nasıl da mutlu oluyorum.. diğer günlerde tükenen enerjimi, topluyorum yavaşça. ertesi günü düşünmeden, hatta birkaç saat sonrasını düşünmeden koşuyorum ordan oraya. soyunuyorum. üzerimdeki ağırlıklardan kurtuluyorum. blogumuza yazı bile yazıyorum. kötüymüş sınavım, düşünmüyorum bile. banane. hayat güzel, hava güzel.. hani bir reklam vardı, yine izmir'de: şehir güzel, kızlar güzel, cantlar neden güzel olmasın diye.. ne gülmüştük. şehir güzel değil burda. kızlar.. idare. cantlar? işte bu zor soru, ne bileyim ben. pistir heralde, onu çağrıştırdı. ama kampüs güzel. ankara'nın en güzel yeri.. işte sen gelince her yer daha da güzel. güneş.. dün öyle kötüydü ki pencereden dışarısı. ölü gibi.. ruhsuz, donuk. telafi ettin bugün, yarın da ben yokum zaten. yolcu abbas misali, yoldayız geceden.. çarşamba sabahı kavuşuyorum izmirime. nasıl da özledim yine. nasıl da özlermiş insan ait olduğu yeri, azcık bile olsa ayrı kalınca.. nasıl da bilirmiş anında nereye ait olduğunu. nasıl da akıtırmış gözyaşlarını içine. dışarı aksın istemezmiş ankarada. aksa sis olarak geri dönmeyecek mi? sisi napıyım ki ben?! sevmiyorum şehir seni. alışırım belki ama daha değil. hala izmir çocuğuyum ben, deniz çocuğu. egeli. sıcak. samimi.. kaba, kızarmış balık kokulu değil. taze balık kokan yerlerden geldim ben. yosun kokardı yürüdüğüm sokaklar. rüzgar eserdi, içim ısınırdı. acımazdı yüzüm. uyuşmazdı parmaklarım. gece olduğunda odamda olurdum. loş ışığımı açar, o sıcak renkler içinde yalnızlığımı yaşardım, izmir'de. ankara kalabalık. kampüs de. odam da. yalnızlık çekmiş kapıyı gtmiş gibi.. ne sevinmesi, özlüyorum onu da. küstürdüm buraya gelerek biliyorum. kendimi bildim bileli bırakmamıştı beni oysaki. yalnızdım, memnundum. ne çok yazardım eskiden.. artık yok. ilham perim de yok, işte az önce de dedim ya, yalnızlığım da.. yalnızlığım.. ilham perim. ne güzel uyuştular. az kaldı.. otobüs ilerlerken izmir'e doğru bana ait tüm parçalarımı üzerime toplayacağım tekrar. birer birer.. bütünleşeceğim o zaman. sadece bir parçam olmayacak.. terkedeli çok olmamasına rağmen, dönmeyecek. ağlamıyorum ama artık onun için. içim acıyo, özlüyorum, ama ağlamıyorum. giden o olmasına rağmen üzülmemi istemeyeceğini biliyorum çünkü. ağlamayacağım. hayata bırakacağım onun yerine kendimi. hayat okşayacak saçlarımdan. belki bi el.. ama unutmayacağım. asla unutmayacağım benim 'ben' olduğum günlerimi.. bundan sonrası rüzgara kalmış.. nereye savurursa.. hazırım ben savrulmaya. çok düşünüp kafa patlatmak yok. yıpratmak yok artık kendini. kimse yıpratmasın. sokmuşum hayata, sana bi'şey olmasın. ge' gocuman sen. basayım bağrıma.

güneş..

nasıl da güzel parlıyor ortalık..